نارندرا مودی

در ۱۶ اکتوبر ۲۰۱۴، روزنامه «اندیا تایمز» خبر داد که نارندرا مودی، صدراعظم هند، در یک تماس تلفنی حمایتش را از اشرف غنی اعلام نمود و گفت می‌خواهد رابطه نزدیک با افغانستان داشته باشد و در رشد اقتصادی این کشور سهیم گردد.

هند به‌مثابه پرجمعیت‌ترین کشور جهان، که تعدادی به‌صورت خنده‌آور آن را «بزرگ‌ترین دموکراسی جهان» می‌نامند، با آن که از قدرت‌های اقتصادی آسیا به‌شمار می‌رود، اما میزان فقر و بدبختی و بی‌عدالتی به حدی در آن بالاست که در کم‌تر کشوری می‌توان نظیر آن را دید. یک مشت غول‌های سرمایه سرنوشت بیش از ۱.۲۱ میلیارد توده‌های فقیر این کشور را در چنگ گرفته، آنان را می‌قاپند. در آخرین انتخابات هند، نارندرا مودی، از «بهارتیا جناتا پارتی (بی.جی.پی) – حزب مردمی هند»‌، حزب بنیادگرای هندو قدرت را به دست گرفت.

شبه‌نظامیان کلمبیا

گروپ‌های شبه‌نظامی راست‌گرا در کلمبیا همانند باندهای جنگسالار افغان، نیروهایی اند که در بیشترین درگیری‌های داخلی آن کشور دست دارند و به‌مثابه پایگاه اجتماعی امریکا برای خرابکاری و سرکوب عناصر پیشرو نقش بازی می‌کنند. یکی از مشخصات مداخلات امریکا در کشورهای گوناگون این بوده که در کنار دولت‌های دست‌نشانده‌اش، گروه‌های اوباش و جنایت‌کار را نیز حمایت و تسلیح نموده تا از آنان جهت اهدافش سود ببرد. بناً حمایت مستقیم و غیرمستقیم امریکا از طالبان و جنگسالاران محلی افغان و رسمیت بخشیدن به آنان تحت عنوان «اربکی» بر اساس همین سیاست استوار است که تاریخچه طولانی دارد. در این مقاله نمونه کلمبیا را به بررسی می‌گیرم.

محفل بچه‌بازی

در ۲۸ نومبر ۲۰۱۰، سایت افشاگر «ویکی‌لیکس» پس از نشر انبوهی از اسناد «یادداشت‌های جنگ افغانستان و عراق»، بیش از ۲۵۰‌ هزار «تلگراف‌های دیپلوماتیک امریکا» را به نشر رسانید که باعث رسوایی بیشتر دولت اشغالگر و عوام‌فریب این کشور گردید. در لابلای اسناد فرستاده‌شده از سفارت‌ها و ماموریت‌های رسمی امریکا به وزارت خارجه این کشور، سندی از پرداخت پول توسط یکی از شرکت‌های امریکایی به نام «داین‌کورپ انترنشنل» (DynCorp International) جهت استفاده موادمخدر و برگزاری محفل بچه‌بازی برای پولیس‌ افغان در کندز، پرده برمی‌دارد.

در سند مذکور که به تاریخ ۲۴ جون ۲۰۰۹ توسط سفارت امریکا در کابل به وزارت خارجه‌ این کشور فرستاده شده ‌است، گفتگو میان حنیف اتمر (در آن زمان وزیر امور داخله افغانستان) و معاون سفیر امریکا در افغانستان را نقل می‌کند. در این سند که به امضای کارل آیکن‌بیری (سفیر وقت امریکا در افغانستان) ارسال گردیده‌است، نوشته شده که حنیف اتمر وحشت‌زده با عذر و زاری از جوسف موسومیلی، معاون سفیر امریکا در افغانستان، می‌خواهد تا قضیه پرداخت پول توسط «آموزگاران خارجی» محفل بچه‌بازی برای پولیس‌ کندز را از دید رسانه‌های باطل کند.

«کسانی که خود شان را از سیاست به دور نگه‌ می‌دارند، توسط احمق‌ها اداره می‌شوند.»

افلاطون

مردم و سیاست

در تمامی جوامع استبدادی و عقب‌مانده، ستمگران حاکم می‌کوشند با تبلیغات و حیله و نیرنگ مردم را از دخیل‌شدن در سیاست برحذر داشته، آن را چیزی موهوم، خطرناک و مربوط به یک گروه بخصوص جامعه معرفی کنند. در گذشته حکام افغانستان تلاش نمودند که برای کور و کر نگه‌داشتن ملت، آنان را از سواد بی‌بهره سازند. اما حال که دیگر مردم به ارزش سواد پی برده به هرصورتی می‌خواهند درس بخوانند، دولت ضدملی تلاش می‌ورزد که جوانان را در بی‌سوادی کامل سیاسی غرق نموده با هزار خدعه مانع ورود آنان در عرصه سیاست آگاهی‌بخش و روشنگر گردند. حتا کرزی چند سال قبل در یک سخنرانی‌اش، جوانان پوهنتون‌های کشور را هشدار داد که نباید سیاسی شوند.

زنان مبارز کوبانی

کوبانی طی چند روز اخیر صحنه شدیدترین نبردها بوده و اهالی این شهر با حملات شدید از سوی نیروهای وحشی داعش مواجه هستند. اما مبارزه و دفاع واحد حفاظت زنان کوبانی که متشکل از هفت هزار شیرزن کورد است، مانع اصلی ورود داعشیان به این شهر اند.

کوبانی در کجاست؟

کوبانی شهری کوردنشین است که در ولایت حلب در شمال سوریه در فاصله کم‌تر از دو کیلومتر از مرز سوریه با ترکیه واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵۲٬۱۱۵ نفر است. شهر کوردنشین سوروچ در ترکیه، در فاصله ۱۵ کیلومتری با کوبانی واقع شده‌است.

از میان ایمیل‌هایی که پس از برگزاری تظاهرات حزب همبستگی علیه اشغال افغانستان توسط امریکا و دفاع از مبارزان کوبانی برای ما رسیده، ایمیل دوستی به نام بریالی را انتخاب نموده و در خدمت خوانندگان سایت همبستگی قرار می‌دهیم:

تظاهرات حزب همبستگی علیه اشغال افغانستان توسط امریکا و دفاع از مبارزان کوبانی

دوستان، همرزمان و همسنگران!

دیگر باید درک کرده باشید که این تنها شما هستید که بار این همه مبارزه و ایستادگی در برابر اشغالگران امریکایی و نوکران دست‌نشانده شان را بر دوش می‌کشید و درفش آزادی و استقلال را بر زمین نگذاشته‌‌اید.

بی‌عدالتی و نابرابری نه تنها در افغانستان بلکه در سایر کشورهای تحت ظلم و استبداد، وجدان شما‌ها را بیدار ساخته، و نترس و مقاوم با هزاران مشقت و تنگدستی به راه تان ادامه می‌دهید. من در برابر تان سر تعظیم فرود می‌آورم و دست تان را در این مبارزه می‌فشارم.

جنایات ایالات متحده در افغانستان

به تاریخ ۷ اکتوبر ۲۰۰۱، ارتش امریکا آغاز به حملات هوایی بر مناطق مختلف افغانستان نموده، اعلان کرد که با استفاده از تکنولوژی پیشرفته و «بمب‌های هوشمند» فقط اهداف نظامی هدفگیری شده به غیرنظامیان تلفاتی به بار نخواهد آمد. از سوی دیگر رسانه‌های غربی و نوکران تکنوکرات و جنگسالار امریکا، که بسته‌های دالر به سوی شان پرتاب می‌شد، باغ‌های سرخ و سبز به مردم نشان می‌داند که گویا با آمدن امریکا طالبان برای ابد سرنگون و افغانستان به کشور پیشرفته‌ای مبدل شده در آن عدالت و آزادی و حقوق زن و شکوفایی موج خواهد زد. تعدادی از «تحلیلگران» مزدبگیر امریکا به حدی پیش می‌رفتند که جاپان را مثال آورده، استدلال می‌نمودند که حضور نظامی امریکا در آن کشور بود که توانست به پیشرفت‌های شگرف برسد و افغانستان نیز چنین آینده‌ای خواهد داشت.

شرکت سهامی «ع» و «غ»

در سایت «حزب همبستگی افغانستان»، کارتونی با این عنوان درشت «شرکت سهامی "ع" و "غ"» به نشر رسیده‌است. شاید متفکر نشرات سایت حزب همبستگی در ظاهر نام این دو نفر، اشرف غنی و عبدالله -ع و غ- را گذاشته‌اند، ولی هدف ناشر از دم‌بریدگی این دو فرد باشد که نقش در حکومت فاسد کرزی نیز داشتند.

در دهه دموکرسی که من و زنده‌یاد پاییز حنفی که در آن زمان حرف طنز‌نویسی را می‌زدیم، تحت عنوان «ع و غ» طنزی نوشتم که موی باریکی دماغ ضبط احوالات آن زمان «دستگاه جاسوسی افغانستان» را باریک‌تر گردانید و در فکر این شدند که طنزنویس «ع و غ» دستگیر و محاکمه شوند. من و آقای پاییز حنفی عادت داشتیم که خود می‌نوشتیم و خود آن نوشته‌ها را با دستکش تایپ می‌نمودیم و با دستکش توزیع می‌کردیم که نشان انگشت در کاغذ نماند. تلاش پیداکردن ضبط احوالات در قسمت دستگیری شبنامه‌نویس «ع و غ» به نتیجه نرسید.

حکومت عبدالله-غنی

درحالی‌که در ارگ مراسم تحلیف اشرف غنی و اطرافیانش جریان داشت، ١٥ تن بی‌گناه در حملات تروریستی کشته شدند. فقط در چندقدمی ارگ، هفت هموطن معصوم ما قربانی تروریزم گردیدند. کرزی سیزده سال قبل سوار بر سرانگشت بیگانگان بر ارگ تکیه زد و خواست اصلی و نخستین ملت از او امنیت و نقطه پایان‌گذاشتن بر جنایت و ستم و بی‌عدالتی بود. اما این خون‌ها نشان داد که خواست اساسی ملت هنوز بر جایش باقی است. اگر در ٢٠٠١ باندهای تنظیمی و طالبی بودند که مردم را سلاخی می‌کردند، امروز نیروهای امریکایی و ناتو، راکت‌پرانی‌های پاکستان، طالبان، اربکی‌ها، جنگسالاران، آدم‌ربایان و باندهای مافیایی‌ای که مولود حاکمیت کرزی اند، هرکدام به نوبه خود از تیره‌روزترین اقشار جامعه ما قربانی می‌گیرند و دیگر قتل و کشتار در این وطن بسی شدیدتر از دوران سیاه طالبی ادامه دارد.

«پرواضح است که تمرکز اصلی کمک‌های یو.ایس.اید به کشورهای خارجی بشردوستانه نیست، بلکه اساساً به‌خاطر پیشبرد منافع امریکا می‌باشد.»
داکتر ستوارد جینی برام‌هال - پژوهشگر، نویسنده و فعال سیاسی
لوگوی خونین یو.اس.اید

ناگفته پیداست که امریکا هیچ دالری را بدون هدف سیاسی در کشوری به مصرف نمی‌رساند. هر دالری که از جانب به‌اصطلاح سازمان‌های خیریه دولتی امریکا در سایر کشورها صرف می‌شوند، در پس پرده زمینه را برای بدبختی و سیه‌روزی مردم آن کشور مهیا می‌سازد. برای درک این نکته لازم است مروری بر تاریخچه خونبار «یو.ایس.اید» (USAID) داشته باشیم.

پس از جنگ دوم جهانی امریکا به‌خاطر رقابت با روسیه، تلاش کرد که اروپای جنگ‌زده را دوباره اعمار کند تا جلو ورود سوسیالیزم را به آن قاره بگیرد. در نتیجه، «پلان مارشال» را روی دست گرفت و این کمک‌ها را از طریق نهادی به نام «اداره کمک‌های بین‌المللی» ارسال می‌نمود تا ثابت کند که امریکا دوستان خود را تنها نمی‌گذارد و در سخت‌ترین شرایط با آنان همکار است. ولی بعدها در زمان حکومت کیندی این اداره و سایر نهادهای «خیریه» امریکا زیر چتر «یو.ایس.اید» مدغم گردیدند. نمایندگی امریکا برای توسعه بین‌المللی (یو.ایس.اید) حالا به‌طور مستقیم زیر نظر وزارت خارجه امریکا فعالیت می‌کند و نظر به معلومات سایت رسمی‌اش، یک و نیم درصد بودجه دولت فدرال را به مصرف می‌رساند.

مقالات برگزیده

مقالات رسیده

هنر و ادبیات

از صفحات تاریخ ما

تعداد مهمانان حاضر: 69 نفر